Vers uit eigen tuin

Van wildernis naar moestuin

Zo’n twee en een halve maand geleden liet ik dit plaatje zien:

Een lege tuin, net gespit en klaar om te veranderen in een mooie moestuin. Half mei was de tuin weer heel wat groener, en dan bedoel ik helaas niet alleen maar met groenteplantjes:

Het is bizar hoe snel onkruid kan groeien als de zon regelmatig schijnt en er een paar buitjes zijn gevallen! Het gras komt weer overal op, de knollen van de helianten zijn door het spitten verspreid en groeien overal en nu het grootste deel van het gras er uit is krijgen berenklauw, zevenblad en heermoes plotseling de ruimte om te groeien. Intussen ben ik met de spitvork elk bed apart doorgegaan. Een stukje met de spitvork los en fijn maken en daarna met de hand de stukjes wortel, knollen en pollen eruit halen. Dit duurde echter zo lang dat ik voor elk bed wat ik vrij had gemaakt er weer drie vol kwamen te staan met onkruid. Daarom heb ik uiteindelijk toch besloten om de tuin te gaan bedekken met worteldoek, zoals je kan zien op de foto. Ik heb lang getwijfeld of ik dit wel wilde doen, maar uiteindelijk heb ik het toch gedaan. Ik hoor namelijk van veel mensen dat het onkruid na een jaar onder worteldoek wel echt dood gaat, dus daar hoop ik erg op. Ik vind het namelijk niet erg om onkruid te wieden, dat hoort er nu eenmaal bij, maar tegen de hoeveelheid wortelonkruiden die hier in de tuin zitten is wat zwaarder geschut misschien toch nodig.

Het bed voor de bietjes, prei en knolselderij is met de hand vrijgemaakt van onkruid. Zoal je kunt zien groeit hier veel minder onkruid dan in de bedden en paden eromheen.

Niet alle bedden zijn afgedekt. Alleen de bedden voor en in het midden van de tuin, waar het meeste onkruid groeit worden afgedekt. En dan op dat stuk alleen de bedden waar planten in staan met een plantafstand van minstens 30 x 30 cm. In het worteldoek maak ik namelijk gaten om de planten in te planten en als ik om de 10 cm een gat maak van ongeveer 7 cm groot, dan blijft er zo weinig doek over dat ik het net zo goed er niet op had kunnen leggen. Maar tussen de tomaten, kolen, sla en pompoenen kan prima worteldoek worden gelegd.

Overal las ik dat je de gaten in het worteldoek moet branden, zodat de randen langs het gat smelten en het doek niet gaat rafelen. Ik wilde eigenlijk geen gasbrander kopen en de andere optie van het verhitten van een blikje boven het gasfornuis en daarmee de gaten branden leek me ook niet ideaal in mijn situatie. De stukken doen zijn namelijk 120 x 360 cm (de afmetingen van mijn bedden) en mijn keuken is ongeveer drie vierkante meter groot met het gasfornuis in het midden van het aanrecht, dus de kans dat het doek per ongeluk in de brand vliegt door het fornuis in het proces leek me vrij groot.

Ik heb geprobeerd om een + te knippen in het worteldoek en deze dan vervolgens naar onder te vouwen en vast te nieten. De nietjes gaan echter uiteindelijk een keertje roesten en loslaten en het doek kan intussen nog steeds rafelen. Door het knippen van een + met het weefsel van het doek mee, in plaats van een X schuin op het weefsel zorg je er wel voor dat de rafelende stukjes niet loslaten, maar het was nog steeds niet ideaal.

Uiteindelijk kwam de tuinbuurvrouw met een goede oplossing: duct tape! Als je een + knipt in het worteldoek en daarna de flapjes naar onder vouwt en vastplakt, dan heb je alle mogelijk rafelende randjes keurig weggewerkt. En als het worteldoek schoon en droog is wanneer je de tape plakt, dan zou het ook prima moeten blijven zitten bij regen. Ik zal in een blogberichtje later dit jaar nog wel even laten weten of deze techniek inderdaad goed werkt.

De andere bedden en de paden heb ik vrij gemaakt door met spitvork de grond lekker los te maken en dan met de hand zo veel mogelijk wortels uit de grond te verwijderen. Dit duurde even, maar het valt me op dat als je dit zo nauwkeurig mogelijk doet, de hoeveelheid onkruid die daarna nog opkomt aanzienlijk minder is. Niet weg, dat had ik ook absoluut niet verwacht, maar in ieder geval zodanig minder dat de plantjes die opkomen makkelijk weg te schoffelen zijn. Door vaak te wieden en te schoffelen hoop ik de laatste wortelstukjes zodanig uit te putten dat ze uiteindelijk niet meer kunnen groeien.

Het begint er al echt uit te zien als een moestuin hè?

Dus genoeg over onkruid, door naar de leuke dingen. Want er groeien dus inmiddels een heleboel andere dingen in de tuin. Uiteraard de uien, worteltjes en aardappelen die als eerste de tuin in gingen, maar ook sla, bietjes, tuinbonen en kolen (alhoewel het grootste deel daarvan nu al tot twee keer aan toe is opgegeten…). Alle niet-winterharde planten (tomaten, paprika’s, maïs, komkommers, courgettes, eenjarige kruiden, enzovoort) zijn ongeveer twee weken geleden uitgeplant en groeien als kool (alhoewel die uitspraak hier niet van toepassing is, omdat de kool dus voor geen meter groeit hier…). Het enige wat nu nog thuis staat in plaats van op de tuin zijn de vaste kruiden, bonen en reserve koolplantjes. De vaste kruiden kunnen deze week uitgeplant, want ook dat bed is inmiddels onkruidvrij. De bonen kunnen worden uitgeplant als de bonenstaken zijn neergezet (nog een klusje voor deze week) en de koolplanten laat ik hier thuis nog flink groter groeien, in de hoop dat welk beestje het ook is dat ze steeds op eet de planten minder aantrekkelijk vind.

De oogst bestaat tot nu toe alleen nog maar uit rabarber, maar daar is wel al veel van geoogst inmiddels, ruim vier kilo. Ik heb in totaal vijf planten staan, dus er groeit meer dan ik op kan eten. Het grootste deel van de rabarber is dan ook weggegeven :). De aardbeien beginnen nu ook te rijpen, dus hopelijk wordt dat het volgende wat er geoogst kan worden. En de bietjes hebben al klein bietjes, de sla begint weer te groeien na aangevreten te zijn en de eerste tomaten en paprika’s beginnen te bloeien. De tuin is dus officieel van een wildernis een moestuin geworden!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *